Mijn naam is Marjorie. Geboren en getogen in Amsterdam. Ooit voor de liefde verhuisd naar Friesland, waar ik inmiddels alweer bijna twintig jaar woon. Ik groeide op in een toen nog landelijk stukje Amsterdam, met koeien in het weiland en boerderijen om ons heen. Als kind was ik vaak buiten en kon ik mijzelf vermaken met het plukken van bloemen en het kijken naar insecten in de tuin.
Door de jaren heen ben ik steeds meer gaan inzien hoe belangrijk de natuur voor ons is en hoe zuinig we daarop moeten zijn. Ook in onze eigen tuin. Maar dat betekent wat mij betreft niet dat we onszelf allerlei regels moeten opleggen of de hele tuin overhoop moeten halen. Soms zit goed zorgen voor de natuur juist in wat je níét doet.
Niet ieder blaadje hoeft weg, niet ieder aangevreten plantje is verloren en niet alles hoeft precies te groeien op de plek die wij ervoor bedacht hebben. Een tuin kan verrassend goed voor zichzelf zorgen als we haar wat ruimte geven. Misschien mogen we wat vaker kijken naar wat er gebeurt als we iets gewoon laten.
Met Amsterdams Boerinnetje wil ik je op een andere manier laten kijken naar de tuin. Geen grote stappen of strenge regels, maar ontdekken wat je zelf kunt doen of juist kunt laten. En vooral: genieten van je tuin en van alles wat daar leeft.
Maar laat ik je eerst vertellen hoe het voor mij allemaal begon.
Mijn opa en oma woonden naast ons en als klein meisje liep ik vaak met mijn opa door zijn tuin. Hij leerde me kijken naar alles wat daar leefde. Toen er op een dag een enorme kruisspin op het hek zat, gaf hij hem de naam Japie. Vanaf dat moment gingen we iedere ochtend even bij Japie kijken. Zo leerde mijn opa me om met nieuwsgierigheid te kijken en niet bang te zijn voor dingen die ik niet kende.
Mijn opa overleed toen ik nog jong was. Mijn oma bleef tuinieren en een paar jaar later bouwde mijn vader een kas voor haar. Ook daar was ik veel te vinden. Rond mijn vijftiende begon ik zelf in de tuin te werken en niet veel later zaaide ik mijn eerste plantjes. Wat ik overhield, verkocht ik op plaatselijke marktjes.
Amsterdams Boerinnetje bestond nog lang niet, maar de eerste zaadjes waren eigenlijk al geplant.
Nog steeds ben ik het liefst buiten en rommel ik graag in de tuin. Georganiseerd kun je het niet noemen. Ik loop naar de tomaten om ze op te binden, zie dat het vogelbadje vers water nodig heeft, blijf bij de kippen hangen en ontdek een uur later dat de tomaten nog steeds niet zijn opgebonden. Maar ik vind het allemaal prima.
Ik houd van tuinen waarin niet alles onder controle hoeft te zijn. Waar paardenbloemen en pinksterbloemen in het gras staan, vogels tussen het blad scharrelen en ‘s avonds ineens een egel voorbij wandelt.
Mijn tuin is een stukje natuur waar ik zelf onderdeel van ben. Het is mijn leefomgeving, maar net zo goed die van alles wat er een plekje vindt.
Voor mij is tuinieren daarom veel meer dan weten welke plant waar moet staan.
Het is kijken, je verwonderen, een beetje helpen en vooral ook leren loslaten.
Je kunt zaaien, water geven en goed voor iets zorgen. Daarna moet je afwachten wat er gebeurt.
Ik houd van het leven. Van mijn hondje, de kippen in de tuin, lieve vrienden, koken met een muziekje aan en lange etentjes aan tafel. Geef mij een zomerse avond met een glas rode wijn in de tuin, mijn hondje aan mijn voeten en de kippen op stok en ik ben een gelukkig mens.
Het hoeft voor mij niet allemaal groots te zijn. Dat geldt ook voor natuur. Misschien word jij blij van één geranium in een pot, misschien droom je van een enorme tuin met een vijver. Het een is niet beter dan het ander.
Ik hoop vooral dat we blijven kijken naar het leven om ons heen, daar rekening mee houden en genieten van wat er wél is. Blijf ondertussen vooral dromen, zaai nieuwe zaadjes en kijk wat er gebeurt.
Maar vergeet niet te zien wat er vandaag al groeit.
“Je kunt zaaien, water geven en goed voor iets zorgen.
Daarna moet je afwachten wat er gebeurt.”
Met Amsterdams Boerinnetje wil ik mijn liefde voor natuur en buiten zijn delen. Niet door je te vertellen hoe het allemaal hoort. Daar ben ik zelf veel te eigenwijs voor.
Ik neem je liever mee. Naar buiten, de tuin in, naar bijzondere plekken en mensen met mooie verhalen. Kijken wat we tegenkomen, vragen stellen, af en toe ergens om lachen en misschien iets ontdekken waar we gisteren nog straal aan voorbijliepen.
Je hoeft geen perfecte tuin te hebben. Nieuwsgierig zijn is genoeg.
Dus kom binnen. Ik doe het tuinhek voor je open.
Amsterdams Boerinnetje
info@amsterdamsboerinnetje.nl
Fjildleane 21, 9047JR Minnertsga
KVK nummer: 92505449
Mijn naam is Marjorie. Geboren en getogen in Amsterdam. Ooit voor de liefde verhuisd naar Friesland, waar ik inmiddels alweer bijna twintig jaar woon. Ik groeide op in een toen nog landelijk stukje Amsterdam, met koeien in het weiland en boerderijen om ons heen. Als kind was ik vaak buiten en kon ik mijzelf vermaken met het plukken van bloemen en het kijken naar insecten in de tuin.
Door de jaren heen ben ik steeds meer gaan inzien hoe belangrijk de natuur voor ons is en hoe zuinig we daarop moeten zijn. Ook in onze eigen tuin. Maar dat betekent wat mij betreft niet dat we onszelf allerlei regels moeten opleggen of de hele tuin overhoop moeten halen. Soms zit goed zorgen voor de natuur juist in wat je níét doet.
Niet ieder blaadje hoeft weg, niet ieder aangevreten plantje is verloren en niet alles hoeft precies te groeien op de plek die wij ervoor bedacht hebben. Een tuin kan verrassend goed voor zichzelf zorgen als we haar wat ruimte geven. Misschien mogen we wat vaker kijken naar wat er gebeurt als we iets gewoon laten.
Met Amsterdams Boerinnetje wil ik je op een andere manier laten kijken naar de tuin. Geen grote stappen of strenge regels, maar ontdekken wat je zelf kunt doen of juist kunt laten. En vooral: genieten van je tuin en van alles wat daar leeft.
Maar laat ik je eerst vertellen hoe het voor mij allemaal begon.
Mijn opa en oma woonden naast ons en als klein meisje liep ik vaak met mijn opa door zijn tuin. Hij leerde me kijken naar alles wat daar leefde. Toen er op een dag een enorme kruisspin op het hek zat, gaf hij hem de naam Japie. Vanaf dat moment gingen we iedere ochtend even bij Japie kijken. Zo leerde mijn opa me om met nieuwsgierigheid te kijken en niet bang te zijn voor dingen die ik niet kende.
Mijn opa overleed toen ik nog jong was. Mijn oma bleef tuinieren en een paar jaar later bouwde mijn vader een kas voor haar. Ook daar was ik veel te vinden. Rond mijn vijftiende begon ik zelf in de tuin te werken en niet veel later zaaide ik mijn eerste plantjes. Wat ik overhield, verkocht ik op plaatselijke marktjes.
Amsterdams Boerinnetje bestond nog lang niet, maar de eerste zaadjes waren eigenlijk al geplant.
Nog steeds ben ik het liefst buiten en rommel ik graag in de tuin. Georganiseerd kun je het niet noemen. Ik loop naar de tomaten om ze op te binden, zie dat het vogelbadje vers water nodig heeft, blijf bij de kippen hangen en ontdek een uur later dat de tomaten nog steeds niet zijn opgebonden. Maar ik vind het allemaal prima.
Ik houd van tuinen waarin niet alles onder controle hoeft te zijn. Waar paardenbloemen en pinksterbloemen in het gras staan, vogels tussen het blad scharrelen en ‘s avonds ineens een egel voorbij wandelt.
Mijn tuin is een stukje natuur waar ik zelf onderdeel van ben. Het is mijn leefomgeving, maar net zo goed die van alles wat er een plekje vindt.
Voor mij is tuinieren daarom veel meer dan weten welke plant waar moet staan.
Het is kijken, je verwonderen, een beetje helpen en vooral ook leren loslaten.
Je kunt zaaien, water geven en goed voor iets zorgen. Daarna moet je afwachten wat er gebeurt.
Ik houd van het leven. Van mijn hondje, de kippen in de tuin, lieve vrienden, koken met een muziekje aan en lange etentjes aan tafel. Geef mij een zomerse avond met een glas rode wijn in de tuin, mijn hondje aan mijn voeten en de kippen op stok en ik ben een gelukkig mens.
Het hoeft voor mij niet allemaal groots te zijn. Dat geldt ook voor natuur. Misschien word jij blij van één geranium in een pot, misschien droom je van een enorme tuin met een vijver. Het een is niet beter dan het ander.
Ik hoop vooral dat we blijven kijken naar het leven om ons heen, daar rekening mee houden en genieten van wat er wél is. Blijf ondertussen vooral dromen, zaai nieuwe zaadjes en kijk wat er gebeurt.
Maar vergeet niet te zien wat er vandaag al groeit.
“Je kunt zaaien, water geven en goed voor iets zorgen.
Daarna moet je afwachten wat er gebeurt.”
Met Amsterdams Boerinnetje wil ik mijn liefde voor natuur en buiten zijn delen. Niet door je te vertellen hoe het allemaal hoort. Daar ben ik zelf veel te eigenwijs voor.
Ik neem je liever mee. Naar buiten, de tuin in, naar bijzondere plekken en mensen met mooie verhalen. Kijken wat we tegenkomen, vragen stellen, af en toe ergens om lachen en misschien iets ontdekken waar we gisteren nog straal aan voorbijliepen.
Je hoeft geen perfecte tuin te hebben. Nieuwsgierig zijn is genoeg.
Dus kom binnen. Ik doe het tuinhek voor je open.