De ochtend begin ik het liefst met een kop koffie onder de lindebomen. Mijn kippen scharrelen door de tuin op zoek naar insecten, terwijl mijn hond Wodan druk bezig is met de geursporen die ’s nachts zijn achtergelaten.
Soms blijft hij ineens bij een struik staan om er een plasje te doen. Zijn gesnuffel maakt me nieuwsgierig naar wat er ’s nachts allemaal door de tuin loopt als wij rustig liggen te slapen.
Wat zal er vannacht weer stilstaan bij dat struikje om zijn of haar geurspoor achter te laten?

Wat is dat voor kabaal?

Zomers beginnen mijn ochtenden meestal vroeg. Rond zes uur dienen de eerste kauwen zich aan en storten zich vol kabaal op de pindasilo’s die ik eigenlijk voor de mezen en spechten heb opgehangen.
Slim als ze zijn, hebben de kauwen al een paar keer een silo van de haak weten te krijgen, waarna de pinda’s over de grond verspreid lagen. Inmiddels heb ik de silo’s maar met een draad vastgezet.

Rond dezelfde tijd komen ook de eksters langs om te kijken of er nog wat te halen valt. Dat is er meestal wel. Kauwen en eksters lijken elkaar alleen niet erg te mogen en regelmatig ontstaat er een kleine schermutseling.
De eksters trekken daarbij meestal aan het langste eind. De kauwen vertrekken, de rust keert terug en inmiddels ben ik klaarwakker.
De rest van de dag wisselen koolmeesjes en pimpelmezen elkaar af. Normaal gaat dat redelijk gemoedelijk.
In de broedtijd verandert de sfeer en delven de pimpelmezen meestal het onderspit.
Meestal, niet altijd. Want sinds een paar weken heb ik een dappere pimpelmees in mijn tuin. Een jonkie en voor de duvel niet bang.
Waar bijna alle vogels de pindasilo mijden als ik op het terras zit, landt deze op nog geen meter afstand, kijkt me aan en begint te eten. Als ik beweeg, kijkt hij even op en eet daarna rustig verder.
[LEES_VERDER]

Mijn tweede kop koffie is nog niet op, en ineens lijkt er een volledige schoolbus met kinderen aan te komen in mijn tuin. Een grote groep mussen stort zich met veel gekwetter in de bamboe. Volgende station: het voederhuisje.
Als de mussen zijn uitgegeten en weer wegvliegen, keert de rust terug.
De Turkse tortel die alles gadeslaat vanaf de pergola denkt er het zijne van. Zijn vrouwtje, wel gewend aan wat drukte, zit inmiddels in het vogelhuisje en eet van de overgebleven zaadjes.

Als ik weer binnen aan de eettafel zit, zie ik dat ook de bonte specht er is. De laatste dagen brengt hij vaak een van zijn kinderen mee. Ook zijn vrouwtje zie ik weer wat vaker.
De eerste keer dat ik een bonte specht in mijn tuin zag, leek hij met dat zwart, wit en rood wel een exotische verschijning.
Meneer en mevrouw Specht zijn inmiddels vaste gasten in mijn tuin, maar ze blijven bijzonder.

Een tuin vol gasten

Het fijne van mijn tuin is dat ik deze deel met al deze vogels en andere dieren. Onder de vuilcontainer schuilen overdag twee padden. Hun dag begint als de avond invalt. Een egel scharrelt veilig door het gras en onder de bomen.
Hij weet precies waar het eten ligt, maar om daar te komen moet hij door het tuinhekje naar het open gedeelte van de tuin. Daar kan hij zomaar de Wodan tegenkomen.
Zodra hij het hekje nadert, strekt hij zijn pootjes, komt zijn lijfje omhoog en zet hij de pas erin. Ik moet erom lachen.
Het lijkt wel een deftige dame die haar rok iets optilt en met grote passen stiekem naar de voorraadkast loopt.

Het is eigenlijk een samenwerking. Ik heb de tuin weer aantrekkelijk gemaakt voor vogels, insecten en andere dieren. Zolang ik gastvrij ben, komen zij langs.

Mijn tuinbezoekers zijn voor mij bekenden. Ik zie ze, ik kijk naar ze uit en ik mis ze als ze er niet zijn. En eerlijk gezegd denk ik dat er meer bekenden in onze tuinen te vinden zijn dan wij denken.