De sleutels zijn overgedragen en je loopt voor het eerst jouw huis binnen. Het is leeg. De vorige bewoners hebben alles meegenomen. Gelukkig, denk je. Straks kan je het helemaal naar je eigen smaak inrichten. Je kijkt naar buiten, de tuin in. Wat een troep is het daar.
Je ziet uitgebloeide stengels staan, een te hoge heg en gras dat al lange tijd niet is gemaaid.
En dan die boom in het midden van de tuin. De takken lijken alle kanten op te gaan. Oud ding! Die gaat als eerste weg.

Zo gaat het vaak bij een nieuw huis. Het huis is leeg en biedt perspectieven en eigenlijk verwacht je hetzelfde van de tuin. Er wordt van alles uit de tuin gesloopt zonder te hebben gezien wat er eigenlijk wordt weggesloopt.
Er worden nieuwe planten gekocht, planten die soms een paar maanden daarvoor nog uit diezelfde tuin zijn weggehaald.

Toen ik in Appelscha kwam wonen, stond daar min of meer midden in de tuin een grote conifeer. Iedereen die langskwam zei als eerste: die gaat er zeker wel uit, hè.
En eerlijk gezegd, die boom stond daar ook echt niet handig. Hij verbrak de zichtlijn vanuit het huis en concurreerde flink met de vijver.
Maar we waren in Appelscha gaan wonen vanwege de natuur en dan is niet de eerste actie om een boom om te kappen. Vooral niet één waar duidelijk zoveel leven in zat.

[LEES_VERDER]

Vogels vlogen af en aan en gebruikten de boom als schuilplek. Dus nee, de boom bleef staan en werd omgedoopt tot vogelhotel. De tuin stond erg vol en heel veel struiken en planten hebben we hergebruikt en verplaatst, maar het vogelhotel is altijd een vreemde eend in de bijt gebleven.
We kregen het gewoon niet voor elkaar om die mooi over te laten vloeien in de rest van de omgeving. Soms betekent iets behouden niet dat het ook perfect in de tuin past.

Een nieuwe oude tuin is een ontdekkingstocht die zeker een heel jaar duurt. Wat er in december vreselijk uit kan zien, kan in juli zijn uitgegroeid tot een prachtig stuk tuin met vaste planten. En die oude, kronkelige boom kan een eik blijken te zijn waarvan het blad in de herfst prachtig kleurt in de avondzon.
Na de winter kan een saai grasveld vol staan met bloeiende krokussen waar je het bestaan niet eens van wist.
Mijn advies: richt je op het huis en geef de tuin een jaar om zichzelf voor te stellen. 
Wie weet passen jullie beter bij elkaar dan je op het eerste gezicht dacht.Na deze kennismaking gaat het overigens snel. 

De tuin laat namelijk niet alleen zien wat er staat, maar ook of datgene zich daar prettig voelt of misschien liever verhuist naar een andere stek. 
Alles wat groeit, geeft informatie. Die struik die voluit bloeit, zegt eigenlijk dat hij het prima naar zijn zin heeft, maar die lange dunne slungel in de schaduw wil misschien toch liever naar een meer zonnige plek. Juist voor toekomstige aankopen kan dit soort informatie belangrijk zijn.
Bomen en struiken die al jarenlang op een geschikte plaats staan, hebben vaak een gezond wortelstelsel ontwikkeld. Die hebben hun plek gevonden. Maar wat ik het allerbelangrijkste vind: een oude boom vind je niet in het tuincentrum. Je kunt weliswaar bij gespecialiseerde bedrijven oude bomen kopen, maar die komen niet uit jouw tuin.

Een boom die is meegegroeid met de mensen die ooit in het huis woonden, vind ik een prachtig idee. Die heeft verschillende generaties bewoners door de tuin zien lopen. Die boom is getuige geweest van mooie en minder mooie momenten in het leven van mensen.
Onder mijn lindebomen heb ik een tuinbankje staan. Ik zit daar regelmatig even een moment. Met een kop thee, kijkend naar het bladerdek boven mij.
Naast mij hangen de takken beschermend om mij heen. De charmes van een oude boom.
Verandering hoort bij het leven en in de tuin is altijd wel plek voor iets nieuws. Maar gooi niet te snel het oude weg. Meestal gaat het namelijk prima samen. Something old and something new.