Als ik denk aan de tuin van mijn opa, dan herinner ik mij een geelbloeiende brem, roze bolhortensia’s, paarse primula’s in het perkje bij het huis en de kastanjeboom, ooit begonnen met een kastanje die mijn tante als kind in de grond stopte.
Midden in de tuin had opa een pleintje gemaakt. Als klein meisje stond ik daar tussen planten en struiken die ver boven mij uit torenden. Daartussen kon ik verdwijnen en voelde het alsof niemand mij kon zien. Mijn eigen, geheime wereld, misschien ook wel omdat ik er van mijn moeder niet zomaar mocht komen.

Het contrast met de voortuin was groot. Zwart aangeharkte grond met de strepen nog zichtbaar van de hark, omringd door een strak gemaaid gazon.
De tuin als visitekaartje met de boodschap: hier wonen nette mensen.

Als kind vond ik dat niet vreemd, want zo zagen bijna alle voortuinen eruit. Bijna, want bij mijn buurmeisje Maaike was dat anders. Als je daar de brug over liep, dan kraakten de planken en bogen sommige een beetje door. Dan liep je een andere tuin in.
Daar stond het gras soms wel een meter hoog en bloeide het met mooie pluimen. Daar regen we kettingen van madeliefjes en plukten we paardenbloemen en gooiden ze in het water; dan krulden de steeltjes zo leuk.

Toen ik rond mijn 18e levensjaar een boek las van Elisabeth de Lestrieux, zag ik voor het eerst dat een tuin meer is dan een aangelegd stukje natuur.
Het is natuur! Er leeft, vliegt, loopt en kruipt van alles rond. Ik begon meer te lezen over alles wat er in een tuin leeft en ontdekte dat er juist door meer te laten ook meer natuur ontstaat. Een beetje lui zijn is dus wenselijk 😉

[LEES_VERDER]

Van opruimen naar laten liggen

Inmiddels woon ik op de Friese klei (uitdaging) en hark ik het blad van mijn lindebomen de tuin in. Wat ik over heb, gooi ik op de moestuinbakken.
Ook snoeiafval van de vlinderstruiken en ander plantmateriaal gaat op een hoop. Ik laat het wat indrogen en gooi het daarna op de tuin. Jarenlang voerde ik het af, maar dat is gewoon doodzonde. Het is prima mulch: er verdampt minder water, ‘onkruid’ krijgt minder kans en allerlei insecten vinden er een schuilplaats.

Wat ik vroeger voor rommel aanzag, blijkt voor de bewoners van mijn tuin een goedgevulde voorraadkast en een fijn thuis te zijn.

Inmiddels word ik zelfs een beetje onrustig van grote stukken zwarte aarde. De afgelopen weken was het erg warm. Dan zie je die donkere grond langzaam grijs worden van de droogte. Het ziet er kaal en levenloos uit. Alsof de bodem onbeschermd in de zon ligt te bakken zonder factor 50. En daar wordt niemand mooier van 😉

Maar moet het dan een rommeltje worden?

Ja, eigenlijk wel. Het betekent alleen niet dat ik álles maar laat liggen. Het pad houd ik netjes en takken knip ik in kleine stukjes voordat ik ze tussen de planten strooi. Dat oogt rustiger en ze verteren daardoor ook wat sneller.

En je hoeft natuurlijk niet alles met blad en takjes te bedekken. Planten kunnen dat werk ook prima doen. Het liefst soorten met mooie, grote bladeren die meteen een flink stuk grond uit het zicht laten verdwijnen.
Daartussen kan ik het afgevallen blad strooien zonder dat het erg opvalt. Ook bodembedekkers werken goed, vooral de groenblijvende soorten.

Wie minder werk aan de tuin wil hebben, moet dus gewoon minder opruimen en meer beplanten.

De luie tuinier is inmiddels al overtuigd en kiepert voortaan alles de tuin in, maar de meer perfectionistische tuinier zal hier nog wat moeite mee hebben. En dat begrijp ik. Onze ideeën over wat netjes en verzorgd is, zitten diep verankerd.

Maar je hoeft ook niet meteen je hele tuin om te gooien. Begin gewoon eens met een stukje zwarte aarde en plant daar een paar mooie bodembedekkers of wat varens. Kies vooral iets waar jij je prettig bij voelt.
Misschien ontdekken we dan wel dat een goed verzorgde tuin niet per se een tuin is waarin de aarde netjes zichtbaar blijft, maar juist een tuin waarin we af en toe wat minder doen.